Het hele stadion zingt mee: ieoiejeiejeje...

Amsterdam, 14 sept. Hoe roestig zouden ze zijn? Hoe stroef zou The Police klinken, na een afwezigheid van meer dan twintig jaar? Dat bleek alles mee te vallen, gisteren in de Amsterdam Arena. Al bij de eerste tonen van 'Message in a Bottle' veerden de 50,000 aanwezigen op voor wat een feest der herkenning zou worden. Alle hits kwamen voorbij, in versies die wellicht beter en strakker werden gespeeld dan ooit.

Drummer Stewart Copeland, gitarist Andy Summers en bassist/zanger Sting hebben hun onderlinge strubbelingen aan de kant gezet en spelen weer met duidelijk plezier. Of er een artistieke noodzaak voor hun reünie was, staat te bezien; nieuwe nummers worden niet gespeeld en met kaartjes van 80 euro doen ze het beslist niet voor nop. Maar ze stonden in volle glorie op het podium. Sting (55) blakend van gezondheid en vocale stormkracht; de andere twee wat meer aangetast door de tijd, maar spelend als de rockgoden die ze nog altijd zijn.

Zoals verwacht had het drietal weinig aandacht voor het decorum van de doorsnee stadionshow. Met betrekkelijk weinig visuele middelen lag de nadruk op het samenspel, dat hard en helder werd versterkt. Een goed geluid blijkt dus toch te kunnen bij zo'n stadionshow, vond men zelfs op de achterste rijen. Videoschermen en summiere lichteffecten vormden de enige concessie aan de eisen die een hedendaagse megashow stelt. Voor de rest hield The Police het bij het beproefde repertoire uit de jaren tachtig, strak en puntig gespeeld.

Natuurlijk kreeg Copeland (55) als beste rockdrummer van zijn generatie alle ruimte voor ingewikkelde ritmes en percussiesalvo's. Ze pasten in de muziek, zoals Stings onafwendbare "iejojojoh"- meezingkoren een onmisbaar onderdeel van The Police-stijl zijn geworden. In 'Walking on the Moon' kwam de stadionvullende samenzang voor het eerst langs en later ook bij 'Every Little Thing She Does Is Magic'. De grijze Andy Summers (64) viel zo nu en dan te betrappen op een ouderwets gierende gitaarsolo, maar met de overbekende intro's en staccatoritmes scoorde hij open doekjes.

Opvallend was dat The Police zijn reggae-invloeden grotendeels heeft laten vallen. Pas aan het eind bij 'Roxanne' en 'So Lonely' was er plaats voor stuwende reggaeritmes, nadat Copeland in Driven to tears had laten horen dat hij behalve subtiele uistapjes naar de percussieworkshop achter het drumstel ook lekker bot kon hakken op zijn trommels. Halverwege verscheen er zowaar een uitbundige glimlach op zijn gezicht; een zeldzaamheid bij de doorgaans zo geconcentreerde drummer.

In 'Can't Stand Losing You' zette Sting de woorden "I guess this is our last goodbye" extra krachtig aan, om duidelijk de maken waarom we hier allemaal aanwezig moesten zijn. De 50,000 deinden als één man mee met 'Every Breath You Take', een nummer dat generaties samenbindt omdat de hit uit 1983 ook herkend werd als de sample uit Puff Daddy's 'I'll Be Missing You' (1997). Seconden nadat de laatste noot had geklonken, werden de bandleden onder politiebegeleiding naar hun Amsterdamse hotel geracet. Moe en voldaan na een show van bijna twee uur, in de wetenschap dat ze weer net zo'n hechte band zijn als in hun minder gefortuneerde begindagen.

© NRC Handelsblad by Jan Vollaard

Other Recent items